Ervaringsverhalen

 
Een aantal ervaringsverhalen van families waar onze vrijwilligers hulp hebben geboden:

De wens van mijn man werd vervuld:
“Mijn man was ongeneeslijk ziek en lag in het ziekenhuis. Doordat de artsen niets meer voor hem konden doen wilde hij het liefst naar huis. Hij wist dat hij dood zou gaan en wilde thuis sterven. Uiteraard wilde ik aan zijn wens tegemoet komen. Mijn man kwam thuis, overdag kwam meerdere malen per dag de thuiszorg en ’s nachts 7 uur aaneengesloten. Al de tijd daartussen was ik thuis en regelde ik de zaken rondom zijn ziekbed. Wassen, koken, bezoek ontvangen, boodschappen doen, het regelen van de medicijnen etc. Vierentwintig uur voor iemand zorgen; je rolt erin, je doet het met liefde maar het is soms erg zwaar. Ook ik was moe, angstig, verdrietig en had zorgen.
De situatie van mijn man was slecht maar stabiel en ik als mantelzorger verlangde naar even ontspanning. Mijn handwerkclubje, waar mijn vriendinnen zaten, miste ik. Mijn man kon ik niet meer alleen thuis laten. Gelukkig hoorde ik via de huisarts van de VPTZ vrijwilligers. Zij kwamen op het moment dat ik naar “mijn hobby clubje” ging. In eerste instantie zag mijn man dat niet zo zitten maar al na de eerste keer was het goed dat de vrijwilliger kwam, het klikte, en hij zag dat de ontspanning mij goed deed.
Mede dankzij de ondersteuning van de VPTZ vrijwilligers kon ik de zorg rondom mijn man delen en is hij uiteindelijk thuis gestorven, precies zo als hij het wilde.”

 

Mijn moeder is niet alleen gestorven:
“Mijn moeder, weduwe, woonde al een paar jaar in een verpleeghuis tot ze opeens zo ziek werd dat ze ging sterven. Ik wilde haar niet alleen laten en was dag en nacht bij haar. Als enigst kind was dat erg zwaar. Gelukkig zag de verzorging dit ook en stelde voor om de vrijwilligers van de VPTZ in te schakelen. Na een fijne intake met één van de coördinatoren besloten we dat ik overdag bij mijn moeder zou zijn en dat de vrijwilligers ’s nachts zouden waken. Uiteindelijk is mijn moeder, in het bijzijn van de vrijwilliger, rustig overleden.”

 

De vrijwilliger bracht rust:
“Mijn vrouw was van de ene op de andere dag ongeneeslijk ziek. Het ging allemaal zo snel dat we het geestelijk nauwelijks konden “bijbenen”. Ik wist dat mijn vrouw thuis wilde sterven. Bijna opeens, stond er een hoog/laag bed in de huiskamer en kwam de thuiszorg over de vloer. Veel ervaring met de dood en afscheid nemen hadden mijn kinderen en ik niet. Via de thuiszorg kwamen we bij de VPTZ terecht. Samen met de coördinator van de VPTZ bespraken we onze zorgen en wat we wilden en konden. Nog dezelfde dag kwam er ’s avonds een vrijwilliger; een lieve, rustige vrouw die aansloot bij onze situatie. Ik heb het gevoel dat door haar aanwezigheid mijn kinderen en ik, ook echt afscheid hebben kunnen nemen van mijn vrouw, hun moeder. Slechts drie dagen is de vrijwilliger geweest toen is mijn vrouw overleden. De aanwezigheid van de vrijwilliger destijds heeft ons door een moeilijke tijd, toen en daarna, heen geholpen.”